Përralla për fëmijë    KËSULKUQJA DHE DHELPRA

 

                                 

Një ditë Kësulkuqja ishte duke luajtur me  shoqet e saja. Pas

 një kohe doli mami i saj dhe e thirri:

-         - Kësulkuqe , Kësulkuqe …

-         - Urdhero mami! 

-         - Do shkosh te gjyshja dhe do i dërgosh ushqim! - i tha mami.

-        -  Mami po ujku? - E pyeti  Kësulkuqja

-         -Ujkun e vrau gjahtari pra. -Iu përgjigj mami

-         - Po akoma nuk e kemi mbaruar lojën!  Ia këtheu Kësulkuqja.

-       

              Po hajde tani nisu se i kam pjekur pulë dhe do ftohet!

      Kësulkuqja e mori shportën dhe u nis. Duke ecur kah pylli, 

dhelpra dinake e nuhati erën e pulës së pjekur dhe doli në 

rrugë për ta pritur Kësulkuqen:

-         - Mirdita Kësulkuqe , ku po shkon kështu? - E pyeti           dhelpra.

-   

           - Ja te gjyshja, ti dërgoj ushqim . - Iu përgjigj Kësulkuqja.

-          - Dëgjova çfarë të kishte ndodhur me ujkun. Sa  zemërkeq, mirë ia bëri gjahtari. Po ti më dukesh pak e lodhur.  Të të ndihmoj pak, ma jep shportën ta mbaj deri te shtëpia e gjyshes... - I  tha dhelpra.

         Dhe u nisën… Dhelpra ecte pas Kësulkuqes dhe kohë pas  

kohe e fuste kokën në shportë dhe hante nga pula, derisa e hëngri të gjithë. Kur arritën te shtëpia e gjyshes, ia dha shportën Kësulkuqes dhe u largua. Kësulkuqja shpejt e shpejt  e hapi derën e shtëpisë, i thirri gjyshes:

-         

            -Gjyshe, gjyshe , ja ku e ke ushqimin. Ika unë se më presin shoqet…

            

            E la shportën dhe me vrap  u kthye te shoqet e saj…

            Gjyshja e vendosi shportën mbi tavolinë që të hajë. Por, kur e pa shportën veç me eshtrat e pulës, u habit shumë. Menjëherë i telefonoi mamit të Kësulkuqes…

        Edhe mami i Kësulkuqes u habit shumë kur dëgjoi. Doli jashtë për ta pyetur Kësulkuqen:

-         

          - Eja këtu Kësulkuqe!

-         

             - Urdhëro mami!

-         

            -Moj vajzë, çfarë i bëre pulës që e dërgove te gjyshja? Mos vallë e hëngre? - E pyeti mami.

-         

            -Jo mami , si ma dhe ashtu ia dërgova gjyshes. - Iu përgjigj Kësulkuqja.

-         

             -Mos e le ndokund rrugës? E pyeti përsëri mami.

-            - Jo, veç rrugës  më ndihmoi dhelpra.  Ajo e mbajti deri te gjyshja…

-            

            - Ah, ajo dhelpra dinake, ajo e paska ngrënë. Tani do ia punojë  mirë unë asaj ziliqar - Tha mami   i Kësulkuqes dhe hyri brenda dhe poqi dy pula. Njërën pulë e mbushi plot me djegëse. E futi në shportë dhe ia dha Kësulkuqes. I tha se ajo pulë është me djegëse dhe se është për dhelprën, por mos i tregojë asaj…

        Kësulkuqja u nis kah pylli. Dhelpra përsëri e nuhati erën e pulës, dhe menjëherë doli te rruga:

           - Ooo Kësulkuqe, a përsëri te gjyshja!  Obobo sa e lodhur  më dukesh! Ma jep, ma jep shportën ta mbaj unë! - tha dhelpra dhe e mori ta mbajë shporten e Kësulkuqes. 

        Dhe si herën tjetër, dhelpra përsëri e hëngri pulën. Por në një moment filloi ti djegë aq shumë goja dhe stomaku, sa që duke u hedhur iku me vrap….

     Kësulkuqja qeshi. E mori shportën dhe u kthye në shtepi  që ta marë pulën tjetër e t`ia dërgojë gjyshes….

     Që atëherë dhelpra nuk u duk më…

 

     Përralla  për fëmijë   GJELI I GONIT

                                                             

                                                                autor: Sami Murtezai

                                             (Për të shikuar përrallën, kliko në foton sipër)

           Na ishte njëherë një fshat, shumë kohë më parë, atëherë kur s'kishte  as televizor, as veturë, as telefon, as edhe orë për t`u zgjuar. Këtë punë e bënin gjelat...

          Çdo shtëpi kishte nga një gjel. Edhe familja e Gonit kishte një gjel të mrekullueshëm

         Çdo ditë herët në mëngjes, në të njëjtën kohë gjeli këndonte…

        ( kikiriku....kikiriku...)       

        Dhe e zgjonte babain e Gonit, i cili ishte druvar, për të shkuar në mal....

Kështu ndodhte çdo ditë, përderisa një ditë gjeli u sëmurë dhe i iku zëri.

Ai u përpoq të këndojë...

       ( hi..hi..iu. i..hi..hiu...)

       Por më kot, zëri nuk i dilte...

Atë ditë babai i Gonit u zgjua vonë, duke menduar se nuk e ka dëgjuar gjelin.

Goni e kuptoi se gjeli ishte sëmurë dhe i jepte çaj të pijë.

      - Pij se është me mjaltë, të bën mirë! 

Por edhe ditën tjetër e njëjta  gjë ndodhi.  Gjelit nuk i dilte zëri…

     

      ( hii ii iu )

      Babai i Gonit përsëri u zgjua vonë dhe i inatosur bërtiti:

   

 

-      Ah more gjel, të paska ardhur fundi. Kur do të këthehem në shtëpi do të pjek në furrë!

    Goni e dëgjoi babain dhe sapo ai u largua shkoi te gjeli:

  - Ik gjel sa më shpejt! Ik mos të gjejë babi kur të këthehet!    Ik!   Largohu! - I tha Goni.

      Gjeli u largua kah pylli. I gjori nuk dinte nga të shkojë. Nuk dinte ku të fshihet. Nata po afrohej dhe gjeli  frikësohej edhe më shumë...

         Erdhi mëngjesi. Gjeli akoma qëndronte në të njëjtin vend i frikësuar. Aty pranë e kishte shtëpin ketri...

       - Çfarë kërkon këtej o gjel?! - E pyeti ketri.

  

        (hi hiu...) 

      - Of, të paska ikur zëri?! Eja më shpejt futu brenda. - I tha ketri dhe u futën brenda.

-      Shiko, këtu në pyll ka një burim me ujë, e quajnë burimi i bilbilave, sepse aty pijnë ujë bilbilat që të kenë zë më të mirë. Edhe ti po pive nga ai burim, do të vijë zëri. Por duhet të kemi kujdes nga dhelpra, se rrotullohet te burimi që të gjuajë ndonjë bilbil……

   - Ah se harova, me siguri je i uritur apo jo? -E pyeti ketri dhe i dha misër të hajë.

         

         Të nesërmen u nisën... Vërtet, pranë burimit qëndronte dhelpra.

U fshehën pas një druri dhe prisnin që ajo të largohet…

Por dhelpra s’kishte ndërmend të largohej... Po vinte nata, kështu që vendosën të këthehen në shtëpi..

       - Shiko, më lindi një ide: Kam një pluhur që të vë në gjumë. Do marrim një copë djathë dhe do i fusim pluhur. Kur do të shkojmë te burimi, do ja hedhim dhelprës që ta hajë dhe ta zërë gjumi. Prit të shkoj ta marr.- Tha ketri dhe mori një copë djathë dhe i hodhi pluhur.

   

  

    Në mëngjes u nisën te burimi…

     Kur arritën, ja hodhën djathin dhelprës. Ajo u habit kur e pa, por nga që ishte e uritur, e gëlltiti menjëherë...

     Pas një kohe të shkurtër, e zuri gjumi.

Gjeli menjëherë vrapoi te burimi dhe pasi piu ujë, i erdhi zëri dhe filloi të këndojë....

     (Kikiriku kikiriku)

- Pusho se do të zgjohet dhelpra! - I tha ketri

Por gjeli nga gëzimi nuk ndalej...

 (kikiriku)

Pastaj u larguan. U përshendetën dhe u ndanë:

Mirupafshim - I tha ketri

(kikiriku ) - ia ktheu gjeli

Goni kur e pa gjelin , u gëzua pa masë…

-      Oh sa më ke munguar o gjeli im besnik! - tha Goni dhe e perqafoi fort gjelin...